۲۰ نوامبر ۲۰۲۶ - بر اساس مطالعه‌ٔ جدید پژوهشگران دانشکدهٔ پزشکی پرلمن در دانشگاه پنسیلوانیا، بزرگسالانی که برای درمان چاقی از سماگلوتاید استفاده کردند، در مقایسه با شرکت‌کنندگانی که پلاسبو (دارونما) دریافت کردند، بهبود چشمگیری را در چندین شاخص مربوط به اختلالات خوردن، علائم اختلال خوردن و نگرانی‌های مربوط به تصویر ذهنی از بدن تجربه کردند. این مطالعه در مجله بین‌المللی اختلالات خوردن (International Journal of Eating Disorders) منتشر شد.

دکتر کلی کُستلو آلیسون، مدیر مرکز وزن و اختلالات خوردن پنسیلوانیا (CWED) و نویسنده اول این مطالعه که یافته‌های آن را در کنفرانس  ObesityWeek 2026در واشینگتن ارائه کرد، گفت: «با توجه به استفاده روزافزون از داروهای GLP-1 برای درمان چاقی، تمایل زیادی برای درک این موضوع وجود داشته است که این درمان‌ها چگونه بر رفتارهای مربوط به اختلالات خوردن و تصویر ذهنی از بدن تأثیر می‌گذارند.»

دکتر جنا ترونیری، پژوهشگر ارشد  CWEDو نویسنده ارشد این مطالعه، گفت: «یافته‌های ما نشان می‌دهد که سماگلوتاید نه تنها به کاهش وزن کمک می‌کند، بلکه ممکن است چندین شاخص مربوط به آسیب‌شناسی روانی اختلال خوردن و رفتارهای خوردنِ خارج از کنترل را نیز در بسیاری از بیماران بهبود بخشد.»

بهبود در رفتارهای خوردن و تصویر ذهنی از بدن

این مطالعه شامل ۱۲۰ بزرگسال بود که به‌دنبال درمان چاقی بودند. شرکت‌کنندگان به‌صورت تصادفی در دو گروه قرار گرفتند: گروهی که ۲.۴ میلی‌گرم سماگلوتاید دریافت می‌کردند و گروهی که پلاسبو دریافت می‌کردند؛ هر دو گروه هم‌زمان یک مداخله سبک زندگی ساختارمند شامل مشاوره تغذیه و راهنمایی‌های فعالیت بدنی را دنبال می‌کردند. شرکت‌کنندگان در گروه سماگلوتاید کاهش وزن بسیار بیشتری نسبت به گروه پلاسبو داشتند؛ به‌طوری که پس از ۶۰ هفته، به‌طور میانگین حدود ۱۵٪ از وزن بدن خود را از دست دادند، در حالی که این رقم در گروه پلاسبو حدود ۳٪ بود.

در طول دوره ۶۰ هفته‌ای مطالعه، شرکت‌کنندگانی که با سماگلوتاید درمان شدند، در مقایسه با گروه پلاسبو، بهبود قابل‌توجهی در چندین شاخص سلامت روانی و رفتارهای مرتبط با خوردن نشان دادند. این دارو با کاهش بیشتر «خوردنِ خارج از کنترل» (loss-of-control eating)، آسیب‌شناسی روانی کلیِ اختلال خوردن و نگرانی‌های مربوط به وزن و شکل بدن همراه بود. همچنین، شرکت‌کنندگان گروه سماگلوتاید بهبود بیشتری را در احساس نارضایتی از بدن و تصویر ذهنی از بدن گزارش کردند.

در میان شرکت‌کنندگانی که با اپیزودهای پرخوری(Binge eating)  یا اختلال پرخوری عصبی (در سطوح کامل یا زیرآستانه) وارد مطالعه شده بودند، دریافت سماگلوتاید شانس دستیابی به بهبودی(Remission)  و پرهیز از رفتارهای پرخوری را به‌طور معناداری افزایش داد.ظهور علائم جدید اختلال خوردن یا بدتر شدن بالینی رفتارهای مربوط به خوردن در هر دو گروه بسیار نادر بود، که این نشان می‌دهد درمان با سماگلوتاید به‌طور کلی با بهبود پیامدهای مربوط به خوردن همراه بوده است، نه بدتر شدن آن‌ها.

پژوهشگران نوشتند: با وجود مطلوب بودن نتایج کلی، مشاهده رفتارهای اختلال خوردن در گروه کوچکی از شرکت‌کنندگان، نشان داد که پایش مستمر بیماران، به‌خصوص آن‌هایی که سابقه اختلالات خوردن دارند، بسیار حائز اهمیت است.آنها افزودند که برای ارزیابی بیشتر رابطه بین داروهای  GLP-1و اختلالات خوردن، به‌ویژه در افراد مبتلا به اختلال پرخوری عصبی یا سابقه سایر اختلالات خوردن، به مطالعات گسترده‌تری نیاز است.

دکتر آلیسون، گفت: «این نتایج، به‌ویژه برای بیمارانی که هم با چاقی و هم با پرخوری عصبی دست‌وپنجه نرم می‌کنند، امیدوارکننده است. در عین حال، یافته‌های ما بر اهمیت ارزیابی روتین رفتارهای خوردن در طول درمان تأکید می‌کند، به‌خصوص در بیمارانی که سابقه اختلال خوردن دارند، تا بتوان به بیمارانی که علائم نگران‌کننده‌ای پیدا می‌کنند، مراقبت‌های لازم را ارائه داد.»

منبع:

https://medicaldialogues.in/medicine/news/semaglutide-may-improve-eating-disorder-symptoms-and-body-image-in-adults-seeking-obesity-treatment-study-183550